Το δικό μας χρέος

Ο Τζον Κένεντι στον επίλογο του βιβλίου του “Σκιαγραφία των γενναίων” αναφέρει: “Σε μία δημοκρατία κάθε πολίτης ασκεί κι αυτός ένα λειτούργημα και υπέχει μία ευθύνη και σε τελική ανάλυση το είδος της κυβερνήσεως που έχουμε εξαρτάται κυρίως από το πώς εκπληρώνει ο καθένας τις υποχρεώσεις του. Εμείς, ο λαός, είμαστε τα αφεντικά και θα έχουμε την πολιτική ηγεσία, καλή ή κακή, που εμείς θέλουμε και αξίζουμε”.

Δυστυχώς στη χώρα μας δίνουμε την εντύπωση ότι δεν λειτουργούμε ως πολίτες. Μας αρέσει να μας καλοπιάνουν οι κάθε λογής ηγεσίες μιλώντας για “την ωριμότητα του ελληνικού λαού” και το αλάνθαστο πολιτικό ένστικτό του… Βεβαίως η ιστορία έχει αποδείξει ότι από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα ο ελληνικός λαός έχει κάνει πλείστα λάθη, εγκληματικά λάθη κι ενδεικτικά μόνο αναφέρω ότι αυτός ο λαός επέλεξε τον άσημο πολιτευτή Γουλιμή αντί του αναμορφωτή Χ. Τρικούπη και “μαύρισε” τον Βενιζέλο την επομένη του θριάμβου της Ελλάδας το 1920, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τις όποιες ηγεσίες μας εμείς τις εκλέγουμε κι εμάς εκφράζουν.
Το πρόβλημα της πολιτικής μας ζωής είναι ότι με λίγες εξαιρέσεις κυριαρχούν μέτριοι διαχειριστές σε όλα τα επίπεδα: πολιτική, τοπική αυτοδιοίκηση, συνδικαλισμός. Σπανίζουν οι οραματιστές και κυρίως οι άνθρωποι που έχουν το θάρρος να λύσουν προβλήματα, που θα τολμήσουν ρήξεις και τομές, χωρίς να υπολογίζουν το πολιτικό κόστος.

Για την κυριαρχία των μετρίων φταίμε εμείς, γιατί συνήθως επιλέγουμε να μας εκπροσωπούν κάποιοι που μιλούν, χωρίς να λένε τίποτα, που θεωρούν πολιτιστικές εκδηλώσεις μόνο τα πανηγύρια όπου συμμετέχουν και τις κοινωνικές εκδηλώσεις όπου παρίστανται, που χαμογελούν ωραία χτυπώντας μας στην πλάτη, ενώ στερούνται οράματος και γι’ αυτό ασχολούνται με απλή διαχείριση εξουσίας και δημόσιες σχέσεις. Οι έλληνες πολίτες, όταν έχουν πρόβλημα υγείας, αναζητούν τον καλύτερο γιατρό ή, αν έχουν κάποια δίκη, πεπειραμένο δικηγόρο. Αλλά, όταν έρχεται η ώρα να εκλέξουν εκπροσώπους, τότε συνήθως επιλέγουν με κριτήρια αναγνωρισιμότητας ή ανθρώπους του life style, ανθρώπους που δεν έχουν δουλέψει στη ζωή τους. Αν αλλάξουμε τα κριτήριά μας, θα αλλάξουν και οι εκπρόσωποί μας σε όλα τα επίπεδα, γι’ αυτό χρέος μας είναι να γίνουμε ενεργοί πολίτες, να σηκώσουμε ψηλότερα τον πήχη και να αναζητήσουμε ηγεσίες με ήθος, που θα τολμούν να λένε και όχι, που θα έχουν όραμα και θα αγωνίζονται με ορίζοντα όχι τη διάρκεια της θητείας τους αλλά το μέλλον της νέας γενιάς. Αν εμείς αλλάξουμε, θα αλλάξει και η Ελλάδα και σίγουρα θα προσδοκούμε σε καλύτερο μέλλον.

γράφει ο Δημήτρης Γαρούφας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

AfrikaansShqipአማርኛՀայերենAzərbaycan diliEuskaraБеларуская моваবাংলাBosanskiБългарскиCatalàCebuanoChichewa简体中文繁體中文CorsuHrvatskiČeština‎DanskNederlandsEnglishEsperantoEestiFrançaisFryskGalegoDeutschGreekગુજરાતીKreyol ayisyenHarshen HausaŌlelo HawaiʻiHmongMagyarÍslenskaIgboBahasa IndonesiaGaeligeItaliano日本語Basa Jawaಕನ್ನಡҚазақ тілі한국어كوردی‎КыргызчаLatinLatviešu valodaLietuvių kalbaLëtzebuergeschMalagasyBahasa MelayuMalteseTe Reo MāoriमराठीМонголဗမာစာनेपालीNorsk bokmålPolskiPortuguêsਪੰਜਾਬੀRomânăРусскийSamoanGàidhligСрпски језикSesothoShonaසිංහලSlovenčinaSlovenščinaAfsoomaaliEspañolBasa SundaKiswahiliSvenskaТоҷикӣதமிழ்తెలుగుTürkçeУкраїнськаO‘zbekchaTiếng ViệtCymraegisiXhosaYorùbáZulu