Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού και Ωδή Αμφιπόλεως κώδικες-κανόνες

Παγκόσμιος Κώδικας Ηθικών  Αρχών  (ETHICS)          

του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού των Ηνωμένων Εθνών (UNWTO)

                 

Η Ωδή Αμφιπόλεως προσπαθώντας να συμβάλλει με κάθε τρόπο στην βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη της περιοχής μας και αναγνωρίζοντας ότι η κάθε προσπάθεια πρέπει να στηρίζεται σε διαχρονικές αρχές και αξίες , υιοθετεί τον Παγκόσμιο Κώδικα Ηθικών  Αρχών  (ETHICS) του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού των Ηνωμένων Εθνών (UNWTO) , όπως αυτός  περιγράφεται στο παρακάτω κείμενο του Οργανισμού.

 

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Εµείς , τα Μέλη του Παγκοσµίου Οργανισµού Τουρισµού, που συγκεντρωθήκαµε για τη Γενική Συνέλευση στο Σαντιάγκο της Χιλής την 1η Οκτωβρίου 1999,

Επαναβεβαιώνοντας τους στόχους που τέθηκαν στο άρθρο 3 του Καταστατικού του Παγκόσµιου Οργανισµού Τουρισµού, και έχοντας υπ΄ όψιν τον «αποφασιστικό και κεντρικό» ρόλο του Οργανισµού, όπως αναγνωρίστηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωµένων Εθνών (Ο.Η.Ε.), στην προώθηση και ανάπτυξη του τουρισµού, µε σκοπό να συµβάλει στην οικονοµική ανάπτυξη, τη διεθνή κατανόηση, την ειρήνη, την ευηµερία και τον παγκόσµιο σεβασµό και τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωµάτων και των θεµελιωδών ελευθεριών για όλους χωρίς διάκριση φυλής, φύλου, γλώσσας ή θρησκείας,

Πιστεύοντας σταθερά ότι, µέσω των άµεσων, αυθόρµητων και απευθείας επαφών που δηµιουργεί ανάµεσα σε άνδρες και γυναίκες από διαφορετικούς πολιτισµούς και τρόπους ζωής, ο τουρισµός αντιπροσωπεύει µία ζωτική δύναµη για την ειρήνη και έναν παράγοντα φιλίας και κατανόησης ανάµεσα στους λαούς ολόκληρου του κόσµου,

Συνδυάζοντας την αντίληψη για τη συµφιλίωση της περιβαλλοντικής προστασίας, της οικονοµικής ανάπτυξης και του αγώνα κατά της φτώχειας µε βιώσιµο τρόπο, όπως διατυπώθηκε από τα Ηνωµένα Έθνη (Ο.Η.Ε.) το 1992 στη «∆ιάσκεψη για την προστασία του πλανήτη» που πραγµατοποιήθηκε στο Ρίο ντε Τζανέϊρο και αποτυπώθηκε στην AGENDA 21, η οποία υιοθετήθηκε για το σκοπό αυτό,

Λαµβάνοντας υπόψη την ταχεία και διαρκή ανάπτυξη, στο παρελθόν αλλά και την προβλεπόµενη, της τουριστικής δραστηριότητας σε ότι αφορά στην αναψυχή, στις επαγγελµατικές δραστηριότητες, στον πολιτισµό, στους θρησκευτικούς και θεραπευτικούς σκοπούς καθώς και τις ισχυρές επιδράσεις της -θετικές και αρνητικές- στο περιβάλλον, την οικονοµία και την κοινωνία τόσο των χωρών προέλευσης και των χωρών υποδοχής, στις τοπικές κοινωνίες και τους γηγενείς λαούς, όσο και στις διεθνείς σχέσεις και το εµπόριο,

Στοχεύοντας στην προώθηση ενός υπεύθυνου, βιώσιµου και παγκοσµίως προσιτού τουρισµού, στο πλαίσιο του δικαιώµατος όλων των ανθρώπων να διαθέτουν τον ελεύθερο χρόνο τους για αναψυχή ή ταξίδια, µε σεβασµό στις κοινωνικές επιλογές όλων των λαών,

Αλλά πεπεισµένοι ότι, η παγκόσµια τουριστική βιοµηχανία, ως σύνολο, έχει πολλά να κερδίσει, αναπτυσσόµενη σε ένα περιβάλλον που ευνοεί την οικονοµία της αγοράς, την ιδιωτική πρωτοβουλία και το ελεύθερο εµπόριο και υπηρετεί τη µεγιστοποίηση των ευεργετικών επιδράσεων για τη δηµιουργία πλούτου και θέσεων απασχόλησης,

Επίσης, σταθερά πεπεισµένοι ότι, υπό τoν όρο πως ένας αριθµός αρχών και ένας συγκεκριµένος αριθµός κανόνων τηρείται, ο αξιόπιστος και βιώσιµος τουρισµός είναι συµβατός µε την αυξανόµενη φιλελευθεροποίηση των συνθηκών που διέπουν τις συναλλαγές στον τοµέα των υπηρεσιών, υπό την αιγίδα των οποίων λειτουργούν οι επιχειρήσεις του τοµέα αυτού και ότι, στον τοµέα αυτό είναι δυνατό να συνδυαστούν η οικονοµία µε την οικολογία, το περιβάλλον µε την ανάπτυξη, το απελευθερωµένο διεθνές εµπόριο µε την προστασία των κοινωνικών και πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων,

Θεωρώντας ότι, µε µία τέτοια προσέγγιση, όλοι οι φορείς για την τουριστική ανάπτυξη -εθνικές, περιφερειακές και τοπικές διοικητικές αρχές, επιχειρήσεις, επαγγελµατικές ενώσεις, εργαζόµενοι, µη κυβερνητικές οργανώσεις και µεµονωµένοι φορείς που εντάσσονται στην τουριστική βιοµηχανία, όπως επίσης οι φιλοξενούσες κοινότητες, τα Μ.Μ.Ε. και οι ίδιοι οι τουρίστες- έχουν διαφορετικές αλλά αλληλοεξαρτώµενες ευθύνες για την ατοµική και κοινωνική ανάπτυξη του τουρισµού και ότι, η καταγραφή των δικαιωµάτων και των καθηκόντων του κάθε ενός θα συµβάλει στην επίτευξη αυτού του στόχου,

∆εσµευµένοι, σε συνδυασµό µε τους στόχους που επιδιώχθηκαν από τον Παγκόσµιο Οργανισµό Τουρισµού µετά την υιοθέτηση της απόφασης 364 (ΧΙΙ) κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης το 1997 (Κωνσταντινούπολη), να προωθήσουµε τη γνήσια συνεργασία µεταξύ των δηµοσίων και των ιδιωτικών φορέων στην τουριστική ανάπτυξη και επιθυµώντας να δούµε αυτού του είδους τη συνεργασία να επεκτείνεται, µε έναν ανοικτό και ισορροπηµένο τρόπο και στις σχέσεις µεταξύ των χωρών που αποστέλλουν και δέχονται τουρίστες και των αντίστοιχων τουριστικών τους βιοµηχανιών,

Βασιζόµενοι στις ∆ιακηρύξεις της Μανίλα του 1980 για τον Παγκόσµιο Τουρισµό και του 1997 για τις Κοινωνικές Επιπτώσεις του Τουρισµού, καθώς και στη ∆ιακήρυξη των ∆ικαιωµάτων για τον Τουρισµό και τον Τουριστικό Κώδικα, που υιοθετήθηκαν στη Σόφια το 1985 υπό την αιγίδα του Παγκόσµιου Οργανισµού Τουρισµού,

Αλλά πιστεύοντας ότι, αυτά τα επίσηµα κείµενα θα πρέπει να συµπληρωθούν µε µία σειρά από αλληλοεξαρτώµενες αρχές για την ερµηνεία και την εφαρµογή τους, στις οποίες οι φορείς της τουριστικής ανάπτυξης πρέπει να προσαρµόσουν τη συµπεριφορά τους, στην αυγή του 21ου αιώνα,

Χρησιµοποιώντας, για τους σκοπούς αυτού του επίσηµου κειµένου, τους ορισµούς και τις κατηγοριοποιήσεις που ισχύουν για τα ταξίδια και ειδικότερα τους όρους «επισκέπτης», «τουρίστας» και «τουρισµός», όπως υιοθετήθηκαν από τη ∆ιεθνή ∆ιάσκεψη της Οττάβα, που πραγµατοποιήθηκε από τις 24 έως τις 28 Ιουνίου 1991 και εγκρίθηκαν το 1993 από την Στατιστική Επιτροπή των Ηνωµένων Εθνών (Ο.Η.Ε.), κατά της διάρκεια της 27ης συνόδου της,

Αναφερόµενοι, ιδιαίτερα, στα ακόλουθα κείµενα:

  • Οικουµενική ∆ιακήρυξη των Ανθρωπίνων ∆ικαιωµάτων, της 10ης ∆εκεµβρίου 1948,
  • ∆ιεθνής Συµφωνία για τα Οικονοµικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά ∆ικαιώµατα, της 16ης ∆εκεµβρίου 1966, • ∆ιεθνής Συµφωνία για τα Αστικά και Πολιτικά ∆ικαιώµατα, της 16ης ∆εκεµβρίου 1966,
  • Σύµβαση της Βαρσοβίας για τις αεροµεταφορές, της 12ης Οκτωβρίου 1929,
  • Σύµβαση του Σικάγο για τη ∆ιεθνή Πολιτική Αεροπορία, της 7ης ∆εκεµβρίου 1944 και οι Συµβάσεις του Τόκιο, της Χάγης και του Μόντρεαλ για το ίδιο θέµα,
  • Σύµβαση για τις Τελωνειακές ∆ιευκολύνσεις στον Τουρισµό, της 4ης Ιουλίου 1954 και το σχετικό Πρωτόκολλο,
  • Σύµβαση για την Προστασία της Παγκόσµιας Πολιτιστικής και Περιβαλλοντικής Κληρονοµιάς, της 23ης Νοεµβρίου 1973,
  • ∆ιακήρυξη της Μανίλα για τον Παγκόσµιο Τουρισµό, της 10ης Οκτωβρίου 1980,
  • Απόφαση της 6 ης Γενικής Συνέλευσης του Παγκόσµιου Οργανισµού Τουρισµού (Σόφια), µε την οποία υιοθετήθηκαν η ∆ιακήρυξη των ∆ικαιωµάτων για τον Τουρισµό και ο Τουριστικός Κώδικας, στις 26 Σεπτεµβρίου 1985,
  • Σύµβαση για τα ∆ικαιώµατα του Παιδιού, της 26ης Ιανουαρίου 1990,
  • Απόφαση της 9 ης Γενικής Συνέλευσης του Παγκόσµιου Οργανισµού Τουρισµού (Μπουένος Άϊρες) που αφορά ιδιαίτερα τις ταξιδιωτικές διευκολύνσεις και την ασφάλεια των τουριστών, της 4ης Οκτωβρίου 1991,
  • ∆ιακήρυξη του Ρίο για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, της 13ης Ιουνίου 1992,
  • Συµφωνία για το εµπόριο υπηρεσιών, της 15ης Απριλίου 1994,
  • Σύµβαση για τη Βιοποικιλότητα, της 6ης Ιανουαρίου 1995,
  • Απόφαση της 11ης Γενικής Συνέλευσης του Παγκόσµιου Οργανισµού Τουρισµού (Κάϊρο) για την πρόληψη του οργανωµένου σεξουαλικού τουρισµού, της 22ας Οκτωβρίου 1995,
  • ∆ιακήρυξη της Στοκχόλµης, της 28ης Αυγούστου 1996, ενάντια στην Εµπορική Σεξουαλική Εκµετάλλευση των Παιδιών,
  • ∆ιακήρυξη της Μανίλα για τις Κοινωνικές Επιπτώσεις του Τουρισµού, της 22ας Μαίου 1997,
  • Συµβάσεις και υποδείξεις, που έχουν υιοθετηθεί από τη ∆ιεθνή Οργάνωση Εργασίας σχετικά µε τις συλλογικές συµβάσεις, την απαγόρευση της καταναγκαστικής και της παιδικής εργασίας, την υπεράσπιση των δικαιωµάτων των γηγενών πληθυσµών, την ίση µεταχείριση και την έλλειψη διακρίσεων στο χώρο εργασίας,

επιβεβαιώνουµε το δικαίωµα στο τουρισµό και την ελευθερία των τουριστικών µετακινήσεων,

δηλώνουµε τη θέλησή µας να προωθήσουµε µία δίκαιη, υπεύθυνη και βιώσιµη παγκόσµια τουριστική τάξη πραγµάτων, της οποία τα οφέλη θα µοιραστούν σε όλους τους τοµείς της κοινωνίας, στο πλαίσιο µιας ανοικτής και φιλελεύθερης διεθνούς οικονοµίας, και

για τον σκοπό αυτό, υιοθετούµε επίσηµα τις αρχές του Παγκοσµίου Κώδικα Ηθικών Αρχών για τον Τουρισµό.

 

ΗΘΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

  1. Η συµβολή του τουρισµού στην αµοιβαία κατανόηση και τον σεβασµό ανάµεσα στους λαούς και τις κοινωνίες

 

  1. Η κατανόηση και η προώθηση των κοινών ηθικών αξιών της ανθρωπότητας, υπό το πρίσµα της ανεκτικότητας και του σεβασµού για τις διαφορές στις θρησκευτικές, φιλοσοφικές και ηθικές πεποιθήσεις, αποτελούν ταυτόχρονα τις βάσεις και τις συνέπειες του υπεύθυνου τουρισµού. Οι κύριοι φορείς της τουριστικής ανάπτυξης αλλά και οι ίδιοι οι τουρίστες πρέπει να τηρούν τις κοινωνικές και πολιτιστικές παραδόσεις και πρακτικές όλων των λαών, συµπεριλαµβανοµένων των µειονοτήτων και των γηγενών πληθυσµών, και να αναγνωρίζουν την αξία τους.
  2. Οι τουριστικές δραστηριότητες πρέπει να βρίσκονται σε αρµονία µε τα χαρακτηριστικά και τις παραδόσεις των περιοχών και των χωρών υποδοχής και να σέβονται τους νόµους, τις πρακτικές και τα έθιµά τους.
  3. Οι κοινότητες υποδοχής από τη μία πλευρά και οι τοπικοί επιχειρηµατίες από την άλλη, πρέπει να εξοικειώνονται και να σέβονται τους τουρίστες που τους επισκέπτονται αλλά και να πληροφορούνται για τον τρόπο ζωής, τις προτιµήσεις και τις προσδοκίες τους. Η εκπαίδευση και η εξάσκηση που αποκτούν οι επαγγελµατίες, συµβάλλουν σε µία φιλόξενη υποδοχή.
  4. Αποτελεί καθήκον των δηµοσίων Αρχών να παρέχουν προστασία στους τουρίστες και τους επισκέπτες καθώς επίσης και τα υπάρχοντά τους. Πρέπει να αποδίδουν ιδιαίτερη προσοχή στην ασφάλεια των ξένων τουριστών εξαιτίας της ιδιαίτερα ευάλωτης θέσης στην οποία µπορεί να βρίσκονται. Πρέπει να διευκολύνουν την εγκατάσταση ειδικών µέσων στους τοµείς της πληροφόρησης, της πρόληψης, της ασφάλειας, της ασφαλιστικής κάλυψης και βοήθειας που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους. Ενδεχόµενες απόπειρες, επιθέσεις, απαγωγές ή απειλές εναντίον των τουριστών ή των εργαζοµένων στην τουριστική βιοµηχανία, καθώς επίσης η εσκεµµένη καταστροφή τουριστικών εγκαταστάσεων ή στοιχείων της πολιτιστικής ή φυσικής κληρονοµιάς, θα πρέπει να καταδικάζονται και να τιµωρούνται αυστηρά σύµφωνα µε τους αντίστοιχους εθνικούς νόµους τους.
  5. Όταν ταξιδεύουν, οι τουρίστες και οι επισκέπτες θα πρέπει να µην διαπράττουν εγκληµατικές πράξεις ή κάθε πράξη που θεωρείται εγκληµατική από τους νόµους της χώρας που επισκέπτονται και να απέχουν από κάθε συµπεριφορά που µπορεί να θεωρηθεί ως προσβλητική ή τραυµατική από τους τοπικούς πληθυσµούς ή πιθανόν να προξενεί ζηµίες στο τοπικό περιβάλλον. Πρέπει να απέχουν από κάθε διακίνηση παράνοµων ναρκωτικών, όπλων, αρχαιολογικών ευρηµάτων, προστατευόµενων ειδών και προϊόντων, όπως επίσης και ουσιών που είναι επικίνδυνες ή απαγορευµένες από τους εθνικούς κανονισµούς.
  6. Οι τουρίστες και οι επισκέπτες έχουν την ευθύνη να εξοικειώνονται, ακόµη και πριν από την αναχώρησή τους, µε τις ιδιαιτερότητες των χωρών που ετοιµάζονται να επισκεφθούν. Θα πρέπει να είναι σε γνώση των κινδύνων για την υγεία και την ασφάλεια που συνδέονται µε κάθε ταξίδι εκτός του οικείου περιβάλλοντός τους και να συµπεριφέρονται µε τρόπο τέτοιο ώστε να ελαχιστοποιούν τους κινδύνους αυτούς.

 

  1. Ο τουρισµός ως ένα όχηµα για την ατοµική  και τη συλλογική ολοκλήρωση

 

  1. Ο τουρισµός, η δραστηριότητα που συνδέεται πιο συχνά µε την ξεκούραση και τη χαλάρωση, τον αθλητισµό και την πρόσβαση στον πολιτισµό και τη φύση, πρέπει να προγραµµατίζεται και να υλοποιείται ως ένα προνοµιακό µέσο για την ατοµική και συλλογική ολοκλήρωση. Όταν εφαρµόζεται µε ανοικτό πνεύµα αποτελεί ένα αναντικατάστατο παράγοντα αυτοµόρφωσης, αµοιβαίας ανεκτικότητας και κατανόησης των θεµιτών διαφορών ανάµεσα στους λαούς και τους πολιτισµούς, αλλά επίσης και της διαφορετικότητάς τους.
  2. Οι τουριστικές δραστηριότητες θα πρέπει να σέβονται την ισότητα ανδρών και γυναικών. Θα πρέπει να προωθούν τα ανθρώπινα δικαιώµατα και ιδιαίτερα, τα ατοµικά δικαιώµατα των πλέον ευπαθών οµάδων, όπως είναι τα παιδιά, οι ηλικιωµένοι, τα άτοµα µε ειδικές ανάγκες, οι εθνικές µειονότητες και οι γηγενείς πληθυσµοί.
  3. Η εκµετάλλευση των ανθρώπων σε οποιαδήποτε µορφή, κυρίως σεξουαλική, ειδικότερα όταν ασκείται στα παιδιά, συγκρούεται µε τους θεµελιώδεις στόχους του τουρισµού και αποτελεί την άρνηση της έννοιας του τουρισµού. Ως τέτοια, σύµφωνα µε το διεθνές δίκαιο, πρέπει ενεργητικά να καταπολεµηθεί µε τη συνεργασία όλων των εµπλεκοµένων κρατών και να τιµωρηθεί, χωρίς παραχωρήσεις, από τις εθνικές νοµοθεσίες τόσο των χωρών υποδοχής όσο και των χωρών από τις οποίες προέρχονται αυτοί που διαπράττουν τις πράξεις, ακόµα και αν αυτές έχουν διαπραχθεί στο εξωτερικό.
  4. Τα ταξίδια µε σκοπό τις θρησκευτικές, θεραπευτικές, εκπαιδευτικές και πολιτιστικές ή γλωσσικές ανταλλαγές, αποτελούν ιδιαίτερα επωφελείς µορφές τουρισµού, που αξίζουν ενθάρρυνσης.
  5. Η ανάδειξη, στα εκπαιδευτικά προγράµµατα, της αξίας των τουριστικών ανταλλαγών, των οικονοµικών, κοινωνικών και πολιτιστικών οφελών τους, αλλά επίσης και των κινδύνων που ενυπάρχουν, θα πρέπει να ενθαρρύνεται.

 

  1. Τουρισµός, ένας παράγοντας  για βιώσιµη ανάπτυξη

 

  1. Όλοι οι φορείς της τουριστικής ανάπτυξης πρέπει να προασπίζουν το φυσικό περιβάλλον, µε σκοπό την επίτευξη µίας υγιούς, συνεχούς και βιώσιµης οικονοµικής ανάπτυξης που θα αποβλέπει στην ικανοποίηση µε δίκαιο τρόπο των αναγκών και των φιλοδοξιών της παρούσας και των µελλοντικών γενεών.
  2. Όλες οι µορφές τουριστικής ανάπτυξης που συντελούν στη διάσωση σπάνιων και πολύτιµων πόρων και ειδικότερα του νερού και της ενέργειας και στην αποφυγή όσο είναι δυνατόν άσκοπης σπατάλης, πρέπει να έχουν προτεραιότητα και να ενθαρρύνονται από τις εθνικές, περιφερειακές και τοπικές δηµόσιες αρχές.
  3. Η διασπορά σε χρόνο και χώρο του ρεύµατος των τουριστών και των επισκεπτών, ειδικότερα εκείνου που προέρχεται από τις άδειες των µισθωτών και τις σχολικές διακοπές, σε µία πιο ισορροπηµένη κατανοµή του χρόνου διακοπών πρέπει να επιδιωχθεί, ούτως ώστε να µειωθεί η επιβάρυνση του περιβάλλοντος από την τουριστική δραστηριότητα και να µεγιστοποιηθούν οι θετικές επιδράσεις της στην τουριστική βιοµηχανία και την τοπική οικονοµία.
  4. Η τουριστική υποδοµή πρέπει να σχεδιαστεί και οι τουριστικές δραστηριότητες να προγραµµατισθούν µε τέτοιο τρόπο ώστε να προστατεύεται η φυσική κληρονοµιά, που αποτελείται από οικοσυστήµατα και βιοποικιλότητες και να προφυλάσσονται τα είδη της άγριας ζωής που κινδυνεύουν. Οι φορείς της τουριστικής ανάπτυξης, κυρίως οι επαγγελµατίες, θα πρέπει να συµφωνήσουν στην καθιέρωση ορίων ή περιορισµών στις δραστηριότητές τους όταν αυτές πραγµατοποιούνται σε ιδιαίτερα ευαίσθητες περιοχές: έρηµο, πολικές ή ορεινές περιφέρειες, παράκτιες περιοχές, τροπικά δάση ή υγροτόπους που µπορούν να δηµιουργήσουν φυσικά αποθέµατα ή προστατευόµενες περιοχές.
  5. Ο τουρισµός στη φύση και ο οικοτουρισµός αναγνωρίζονται ως σηµαντικοί συντελεστές για τον εµπλουτισµό και την αναβάθµιση του επιπέδου του τουρισµού, υπό τον όρο να σέβονται τη φυσική κληρονοµιά και τους τοπικούς πληθυσµούς και να βρίσκονται σε αρµονία µε τη φέρουσα ικανότητα των τοπίων.

 

  1. Τουρισµός, ένας χρήστης της  πολιτιστικής κληρονοµιάς της ανθρωπότητας  και ένας συντελεστής για την αναβάθµισή της

 

  1. Οι τουριστικοί πόροι ανήκουν στην κοινή κληρονοµιά της ανθρωπότητας. Οι κοινότητες στων οποίων τις περιοχές αυτοί βρίσκονται, έχουν ειδικά δικαιώµατα και υποχρεώσεις απέναντί τους.
  2. Οι τουριστικές πολιτικές και δραστηριότητες πρέπει να υλοποιούνται µε σεβασµό στην καλλιτεχνική, αρχαιολογική και πολιτιστική κληρονοµιά, την οποία πρέπει να προστατεύουν και να κληροδοτούν στις επόµενες γενιές. Ειδική φροντίδα πρέπει να αφιερωθεί στην προστασία και αναβάθµιση των µνηµείων, ιερών προσκυνηµάτων και µουσείων, καθώς επίσης και αρχαιολογικών και ιστορικών χώρων οι οποίοι πρέπει να είναι απόλυτα ελεύθεροι σε τουριστικές επισκέψεις. Ενθάρρυνση πρέπει να δοθεί στη δηµόσια πρόσβαση σε ιδιωτικές πολιτιστικές ιδιοκτησίες και µνηµεία, µε σεβασµό στα δικαιώµατα των ιδιοκτητών τους, όπως επίσης και σε θρησκευτικά κτίρια µε την επιφύλαξη των συνήθων αναγκών λατρείας.
  3. Οι οικονοµικοί πόροι που προέρχονται από τις επισκέψεις σε πολιτιστικούς χώρους και µνηµεία πρέπει, τουλάχιστον εν µέρει, να χρησιµοποιούνται για τη συντήρηση, προστασία, ανάπτυξη και τον εξωραϊσµό αυτής της κληρονοµιάς.
  4. Η τουριστική δραστηριότητα πρέπει να είναι σχεδιασµένη µε τρόπο τέτοιο ώστε να επιτρέπει στα παραδοσιακά πολιτιστικά προϊόντα, χειροτεχνήµατα και λαογραφικά προϊόντα να επιβιώνουν και να ακµάζουν και όχι να εκφυλίζονται και να τυποποιούνται.

 

  1. Τουρισµός, µια επωφελής δραστηριότητα  για τις χώρες και τις κοινότητες υποδοχής 

 

  1. Οι τοπικοί πληθυσµοί πρέπει να απασχολούνται στις τουριστικές δραστηριότητες και να µετέχουν κατά τρόπο δίκαιο στα οικονοµικά, κοινωνικά και πολιτιστικά οφέλη που αυτές παράγουν και ειδικότερα στις άµεσες και έµµεσες θέσεις εργασίας που προκύπτουν από αυτές.
  2. Οι τουριστικές πολιτικές πρέπει να εφαρµόζονται µε τέτοιο τρόπο ώστε να συµβάλλουν στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου των πληθυσµών στις περιοχές τουριστικού προορισµού και να ικανοποιούν τις ανάγκες τους. Ο σχεδιασµός, η αρχιτεκτονική προσέγγιση και η λειτουργία των τουριστικών εγκαταστάσεων και καταλυµάτων πρέπει να στοχεύουν στην ενσωµάτωση τους, στο µεγαλύτερο δυνατό βαθµό, στον τοπικό οικονοµικό και κοινωνικό ιστό. Εκεί που τα προσόντα είναι ίσα, προτεραιότητα πρέπει να δίνεται στο τοπικό ανθρώπινο δυναµικό.
  3. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί σε ειδικά προβλήµατα των παραθαλάσσιων περιοχών και των νησιών, καθώς επίσης σε ευαίσθητες αγροτικές περιοχές ή ορεινούς όγκους, για τις οποίες ο τουρισµός συχνά αντιπροσωπεύει µία σπάνια ευκαιρία για ανάπτυξη, δεδοµένης της παρακµής των παραδοσιακών οικονοµικών δραστηριοτήτων.
  4. Οι επαγγελµατίες του τουριστικού τοµέα και ειδικότερα οι επενδυτές, µε βάση τις ρυθµίσεις που έχουν τεθεί από τις δηµόσιες αρχές, θα πρέπει να πραγµατοποιούν µελέτες για τις επιπτώσεις των αναπτυξιακών προγραµµάτων τους στο περιβάλλον και τα φυσικά τοπία. Θα πρέπει επίσης, να παρέχουν πληροφορίες µε τη µεγαλύτερη διαφάνεια και αντικειµενικότητα, για τα µελλοντικά τους σχέδια και τον προβλεπόµενο αντίκτυπο τους και να βρίσκονται σε διάλογο για το περιεχόµενό τους, µε τούς ενδιαφερόµενους πληθυσµούς.

 

  1. Υποχρεώσεις των φορέων του  τουρισµού στην τουριστική ανάπτυξη

 

  1. Οι επαγγελµατίες του τουριστικού τοµέα έχουν την υποχρέωση να παρέχουν στους τουρίστες αντικειµενικές και ειλικρινείς πληροφορίες για τους προορισµούς και τις συνθήκες ταξιδιού, φιλοξενίας και παραµονής. Θα πρέπει να εξασφαλίζουν ότι, οι συµβατικές ρήτρες που προτείνονται στους πελάτες τους γίνονται εύκολα κατανοητές σε ότι αφορά στη φύση, στις τιµές και στην ποιότητα των υπηρεσιών που δεσµεύονται να παράσχουν, όπως επίσης και τις οικονοµικές αποζηµιώσεις που θα αποδίδονται στην περίπτωση µονοµερούς καταστρατήγησης των όρων του συµβολαίου από την πλευρά τους.
  2. Οι επαγγελµατίες του τουριστικού τοµέα, σε ότι εξαρτάται από αυτούς, πρέπει να δείχνουν ενδιαφέρον, σε συνεργασία µε τις δηµόσιες αρχές, για την προστασία και την ασφάλεια, την πρόληψη ατυχηµάτων, την προστασία της υγείας και την ασφάλεια των τροφών αυτών που αναζητούν τις υπηρεσίες τους. Οµοίως, θα πρέπει να εξασφαλίζουν την ύπαρξη κατάλληλων συστηµάτων ασφάλισης και βοήθειας. Θα πρέπει να αποδέχονται τις υποχρεώσεις τους για υποβολή δήλωσης στις ασφαλιστικές εταιρείες, όπως περιγράφονται στους εθνικούς κανονισµούς και να πληρώνουν δίκαιες αποζηµιώσεις, στην περίπτωση αδυναµίας να τηρήσουν τις συµβατικές υποχρεώσεις τους.
  3. Οι επαγγελµατίες του τουριστικού τοµέα, όσο εξαρτάται από αυτούς, πρέπει να συµβάλλουν στην πολιτιστική και πνευµατική ολοκλήρωση των τουριστών και να τους επιτρέπουν, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, να ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.
  4. Οι δηµόσιες αρχές από τα κράτη προέλευσης και τις χώρες προορισµού, σε συνεργασία µε τους ενδιαφερόµενους επαγγελµατίες και τις ενώσεις τους, θα πρέπει να εξασφαλίζουν ότι, υπάρχουν οι απαραίτητοι µηχανισµοί για τον επαναπατρισµό των τουριστών στην περίπτωση χρεοκοπίας της επιχείρησης που οργάνωσε το ταξίδι τους.
  5. Οι κυβερνήσεις έχουν το δικαίωµα -και το καθήκον- ειδικότερα σε περιόδους κρίσεων, να πληροφορούν τους πολίτες τους για τις δύσκολες συνθήκες ή ακόµα και τους κινδύνους που µπορεί να αντιµετωπίσουν κατά τη διάρκεια των ταξιδιών τους στο εξωτερικό. Παρόλα αυτά, αποτελεί ευθύνη τους να δηµοσιοποιούν αυτές τις πληροφορίες χωρίς να θίγουν, µε άδικο ή υπερβολικό τρόπο, την τουριστική βιοµηχανία των χωρών υποδοχής και τα συµφέροντα των επιχειρηµατιών τους. Για το λόγο αυτό, το περιεχόµενο των ταξιδιωτικών οδηγιών πρέπει να συζητείται προηγουµένως µε τις αρχές των χωρών υποδοχής και τους επαγγελµατίες του τουριστικού τοµέα. Οι προτεινόµενες συστάσεις πρέπει να είναι απολύτως αντίστοιχες της σοβαρότητας των καταστάσεων που συναντώνται και να ορίζουν επακριβώς τις γεωγραφικές περιοχές όπου επικρατεί καθεστώς ανασφάλειας. Τέτοιες οδηγίες πρέπει να µετριάζονται ή να ακυρώνονται µόλις η επιστροφή στην οµαλότητα το επιτρέπει.
  6. Ο Τύπος και ειδικότερα ο εξειδικευµένος τουριστικός Τύπος και τα άλλα Μ.Μ.Ε., συµπεριλαµβανοµένων και των σύγχρονων µέσων ηλεκτρονικής επικοινωνίας, θα πρέπει να δηµοσιοποιούν ειλικρινείς και ισορροπηµένες πληροφορίες για γεγονότα και καταστάσεις που µπορούν να επηρεάσουν την τουριστική κίνηση. Θα πρέπει, επίσης, να παρέχουν ακριβείς και αξιόπιστες πληροφορίες στους καταναλωτές των τουριστικών υπηρεσιών. Οι νέες τεχνολογίες στην επικοινωνία και το ηλεκτρονικό εµπόριο πρέπει να αναπτυχθούν και να χρησιµοποιηθούν για το σκοπό αυτό. Στην περίπτωση των Μ.Μ.Ε. δεν θα πρέπει, µε κανένα τρόπο, να προωθούν τον σεξουαλικό τουρισµό.

 

  1. ∆ικαίωµα στον τουρισµό

 

  1. Η προοπτική της άµεσης και της προσωπικής πρόσβασης στην ανακάλυψη και την απόλαυση των τουριστικών πόρων του πλανήτη, συνιστά ένα δικαίωµα ισότιµα ανοικτό για όλους τους κατοίκους του κόσµου. Η συνεχώς αυξανόµενη συµµετοχή στον εθνικό και διεθνή τουρισµό, θα πρέπει να θεωρείται ως µία από τις καλύτερες δυνατές εκφράσεις µίας σταθερής αύξησης του ελεύθερου χρόνου και δεν πρέπει να µπαίνουν εµπόδια σε αυτό.
  2. Το οικουµενικό δικαίωµα στον τουρισµό πρέπει να θεωρείται ως φυσική συνέπεια του δικαιώµατος για ξεκούραση και αναψυχή, συµπεριλαµβανοµένου του εύλογου περιορισµού των ωρών εργασίας και των αµειβοµένων περιοδικών διακοπών, όπως τις εγγυάται το άρθρο 24 της Οικουµενικής ∆ιακήρυξης των Ανθρωπίνων ∆ικαιωµάτων και το άρθρο 7.δ της ∆ιεθνούς Συµφωνίας για τα Οικονοµικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά ∆ικαιώµατα.
  3. Ο κοινωνικός τουρισµός και ειδικότερα ο οµαδικός τουρισµός που διευκολύνει την ευρύτατη πρόσβαση στην ξεκούραση, τα ταξίδια και τις διακοπές, πρέπει να αναπτυχθεί µε την υποστήριξη των δηµοσίων αρχών.
  4. Ο οικογενειακός, νεανικός, φοιτητικός τουρισµός, ο τουρισµός της 3ης ηλικίας, όπως επίσης ο τουρισµός ατόµων µε ειδικές ανάγκες, θα πρέπει να ενθαρρύνεται και να διευκολύνεται.

 

  1. Η ελευθερία της τουριστικής διακίνησης

 

  1. Οι τουρίστες και οι επισκέπτες πρέπει να επωφελούνται, σύµφωνα µε το διεθνές δίκαιο και τις εθνικές νοµοθεσίες, από την ελευθερία των µετακινήσεων εντός των χωρών τους και από το ένα κράτος στο άλλο, σε συµφωνία µε το άρθρο 13 της Οικουµενικής ∆ιακήρυξης των Ανθρωπίνων ∆ικαιωµάτων. Θα πρέπει να έχουν πρόσβαση σε σηµεία διαµετακόµισης (transit) και παραµονής, καθώς επίσης σε τουριστικούς και πολιτιστικούς χώρους χωρίς να υπόκεινται σε υπερβολικές διατυπώσεις ή διακρίσεις.
  2. Οι τουρίστες και οι επισκέπτες πρέπει να έχουν πρόσβαση σε όλες τις διαθέσιµες µορφές επικοινωνίας, εσωτερικής ή εξωτερικής. Πρέπει να επωφελούνται από την πρόθυµη και εύκολη πρόσβαση στις τοπικές διοικητικές, νοµικές και υγειονοµικές υπηρεσίες. Θα πρέπει να είναι ελεύθεροι να επικοινωνούν µε τις προξενικές αρχές των χωρών προέλευσής τους, σύµφωνα µε τις διπλωµατικές συµφωνίες που ισχύουν.
  3. Οι τουρίστες και οι επισκέπτες θα πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώµατα µε τους πολίτες των χωρών που επισκέπτονται, σε ότι αφορά στο απόρρητο των προσωπικών δεδοµένων και των πληροφοριών που τους αφορούν, ειδικά όταν αυτά είναι αποθηκευµένα σε ηλεκτρονική µορφή.
  4. Οι διοικητικές διαδικασίες που συνδέονται µε τη διέλευση συνόρων, είτε εµπίπτουν στην αρµοδιότητα των κρατών, είτε προκύπτουν από διεθνείς συµφωνίες, όπως είναι το θέµα της βίζας ή οι υγειονοµικές και τελωνειακές διατυπώσεις, πρέπει να προσαρµόζονται, όσο είναι δυνατόν, ώστε να διευκολύνουν στο µέγιστο βαθµό την ελευθερία των ταξιδιών και την ευρύτατη πρόσβαση στον διεθνή τουρισµό. Συµφωνίες ανάµεσα σε οµάδες χωρών για την εναρµόνιση και την απλοποίηση αυτών των διαδικασιών θα πρέπει να ενθαρρύνονται. Ειδικοί δασµοί και φόροι που επιβαρύνουν την τουριστική βιοµηχανία και υπονοµεύουν την ανταγωνιστικότητά της, πρέπει σταδιακά να εξαλειφθούν ή να διορθωθούν.
  5. Στο βαθµό που η οικονοµική κατάσταση των χωρών από τις οποίες προέρχονται το επιτρέπει, οι ταξιδιώτες πρέπει να έχουν πρόσβαση στη χορήγηση µετατρέψιµου συναλλάγµατος που απαιτείται για τα ταξίδια τους.

 

  1. ∆ικαιώµατα των εργαζοµένων και των  επιχειρηµατιών στην τουριστική βιοµηχανία

 

  1. Τα θεµελιώδη δικαιώµατα των µισθωτών και των αυτοαπασχολουµένων εργαζοµένων στην τουριστική βιοµηχανία και τις συναφείς δραστηριότητες, πρέπει να διασφαλίζονται υπό την εποπτεία των εθνικών και τοπικών διοικητικών αρχών, τόσο των χωρών προέλευσης όσο και των χωρών υποδοχής µε ειδική φροντίδα, δεδοµένων των ειδικών περιορισµών που συνδέονται, ειδικότερα, µε την εποχικότητα της δραστηριότητας τους, την παγκόσµια διάσταση της βιοµηχανίας τους και την ευελιξία που συχνά απαιτείται από αυτούς λόγω της φύσης της εργασίας τους.
  2. Οι µισθωτοί και οι αυτοαπασχολούµενοι εργαζόµενοι στην τουριστική βιοµηχανία και τις συναφείς δραστηριότητες έχουν το δικαίωµα και το καθήκον να αποκτήσουν κατάλληλη αρχική και συνεχή εκπαίδευση. Θα πρέπει να έχουν επαρκή κοινωνική προστασία. Η εργασιακή ανασφάλεια θα πρέπει να περιορίζεται, όσο είναι δυνατόν. Και ένα συγκεκριµένο καθεστώς, µε ειδική αναφορά στην κοινωνική πρόνοια, θα πρέπει να προσφέρεται στους εργαζοµένους που απασχολούνται εποχικά στον τοµέα.
  3. Κάθε φυσικό ή νοµικό πρόσωπο, εφόσον διαθέτει τις ικανότητες και τα προσόντα, πρέπει να έχει το δικαίωµα να αναπτύξει επαγγελµατική δραστηριότητα στο χώρο του τουρισµού, στο πλαίσιο των ισχυόντων εθνικών νόµων. Οι επιχειρηµατίες και οι επενδυτές -ειδικά στο χώρο των µικρών και µεσαίων επιχειρήσεων- πρέπει να δικαιούνται την ελεύθερη πρόσβαση στον τουριστικό τοµέα µε ελάχιστους νοµικούς ή διοικητικούς περιορισµούς.
  4. Η ανταλλαγές εµπειριών που προσφέρονται στα στελέχη και τους εργαζόµενους, είτε είναι µισθωτοί είτε όχι, από διαφορετικές χώρες, συµβάλλει στην εµπέδωση της ανάπτυξης της παγκόσµιας τουριστικής βιοµηχανίας. Αυτές οι κινήσεις πρέπει να διευκολύνονται, όσο είναι δυνατόν, σύµφωνα µε τους ισχύοντες εθνικούς νόµους και τις διεθνείς συµβάσεις.
  5. Ως ένας αναντικατάστατος παράγοντας αλληλεγγύης στην ανάπτυξη και τη δυναµική διεύρυνση των διεθνών ανταλλαγών, οι πολυεθνικές επιχειρήσεις στον τοµέα της τουριστικής βιοµηχανίας, δεν θα πρέπει να εκµεταλλεύονται τη δεσπόζουσα θέση που, ορισµένες φορές, κατέχουν. Θα πρέπει να αποφεύγουν να εξελίσσονται σε οχήµατα πολιτιστικών και κοινωνικών προτύπων που τεχνητά επιβάλλονται στις κοινότητες υποδοχής. Με αντάλλαγµα την ελευθερία τους να επενδύουν και να συναλλάσσονται, η οποία πρέπει να είναι πλήρως αναγνωρισµένη, θα πρέπει να συµµετέχουν στην τοπική ανάπτυξη, αποφεύγοντας µέσω του υπερβολικού επαναπατρισµού των κερδών τους ή των υποχρεωτικών εισαγωγών τους, τη µείωση της συνεισφοράς τους στις οικονοµίες, στις οποίες είναι εγκατεστηµένες.
  6. Η συνεργασία και η εγκαθίδρυση ισορροπηµένων σχέσεων µεταξύ επιχειρήσεων από χώρες προέλευσης και χώρες υποδοχής, συµβάλλει στη βιώσιµη ανάπτυξη του τουρισµού και στην δίκαιη κατανοµή των οφελών από την ανάπτυξή του.

 

  1.  Εφαρµογή των αρχών του  Παγκόσµιου Κώδικα Ηθικών Αρχών για τον Τουρισµό

 

  1. Οι δηµόσιοι και ιδιωτικοί φορείς στην τουριστική ανάπτυξη θα πρέπει να συνεργάζονται για την εφαρµογή αυτών των αρχών και να επιβλέπουν την αποτελεσµατική υλοποίησή τους.
  2. Οι φορείς της τουριστικής ανάπτυξης πρέπει να αναγνωρίζουν το ρόλο των διεθνών οργανισµών, ανάµεσα στους οποίους ο Παγκόσµιος Οργανισµός Τουρισµού κατέχει την πρώτη θέση και των µη κυβερνητικών οργανώσεων µε αρµοδιότητα στον τοµέα της προώθησης και ανάπτυξης του τουρισµού, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωµάτων, του περιβάλλοντος ή της υγείας, µε τον οφειλόµενο σεβασµό στις γενικές αρχές του διεθνούς δικαίου.
  3. Οι ίδιοι φορείς οφείλουν να εκδηλώνουν την πρόθεσή τους να παραπέµπουν για διακανονισµό οποιεσδήποτε διαφορές τους που αφορούν στην εφαρµογή ή την ερµηνεία του Παγκόσµιου Κώδικα Ηθικών Αρχών για τον Τουρισµό, σε ένα αµερόληπτο τρίτο φορέα, γνωστό ως Παγκόσµια Επιτροπή για τις Τουριστικές Ηθικές Αρχές.

 

Ωδή Αμφιπόλεως

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

AfrikaansShqipአማርኛՀայերենAzərbaycan diliEuskaraБеларуская моваবাংলাBosanskiБългарскиCatalàCebuanoChichewa简体中文繁體中文CorsuHrvatskiČeština‎DanskNederlandsEnglishEsperantoEestiFrançaisFryskGalegoDeutschGreekગુજરાતીKreyol ayisyenHarshen HausaŌlelo HawaiʻiHmongMagyarÍslenskaIgboBahasa IndonesiaGaeligeItaliano日本語Basa Jawaಕನ್ನಡҚазақ тілі한국어كوردی‎КыргызчаLatinLatviešu valodaLietuvių kalbaLëtzebuergeschMalagasyBahasa MelayuMalteseTe Reo MāoriमराठीМонголဗမာစာनेपालीNorsk bokmålPolskiPortuguêsਪੰਜਾਬੀRomânăРусскийSamoanGàidhligСрпски језикSesothoShonaසිංහලSlovenčinaSlovenščinaAfsoomaaliEspañolBasa SundaKiswahiliSvenskaТоҷикӣதமிழ்తెలుగుTürkçeУкраїнськаO‘zbekchaTiếng ViệtCymraegisiXhosaYorùbáZulu